Leren fietsen

Als het even kan, probeer ik de Ronde van Vlaanderenstraat te vermijden. De blik van Karel Van Wijnendaele is nauwelijks te verdragen. Iedere keer dat mijn Opel de Karnemelkbeekstraat naar boven hijgt om in Kluisbergen bij Vandewalle lamskotteletjes te kopen, onderwerpt de uitvinder van de Ronde van Vlaanderen mij van op zijn monument aan een spervuur van vragen. Waarom hebt ge een tweewieler gekocht met slechts drie vitessen? Waarom hangt dat rijwiel al meer dan vijf jaren ondersteboven in uw garage? Ziet ge niet dat uw lijf de vorm krijgt van een voze peer? Waarom komt ge in het paradijs voor cyclisten wonen als ge amper beweegt? Ik heb mij uitgesloofd om de hele wereld naar de Vlaamse Ardennen te halen en gij rijdt in hun weg met uw automobiel? Imbeciel!

Met die laatste crescendo doet de man mij steevast badend in het zweet wakker schieten, de excuses prevelend die het rubber van mijn buitenbanden rond de velgen deed versterven. Waar Karel met zijn journalistieke gestrengheid van tussen de twee Wereldoorlogen de voorbije jaren niet in slaagde, daar zou onze Seppe volgens mijn vrouw eens snel een mouw aan passen. Ook zij is een echte Flandrien in het fantaseren over wielertoeristische uitstappen: naar de boorden van de Schelde bij windstilte of langs de knooppuntenroute naar de kreken van het Meetjesland, desnoods naar de kop van de Koppenberg. Ze was ervan overtuigd dat al die plannen eindelijk gerealiseerd zouden worden en onze uitdijende lichamen weldra weer in de pas zouden lopen nu onze zoon 6 jaar werd. Al maanden werd door zijn antecedenten druk geoefend om het ventje bij te brengen hoe hij de wetten van de zwaartekracht om de tuin kon leiden. Eindelijk was de grote dag aangebroken waarop hij het opleidingstoestel, voorzien van belachelijke afbeeldingen van Winnie de Pooh, aan zijn jongere zus zou overhandigen, zodat hij vervolgens zelf met een stoer, gestroomlijnd offroad model de wijde wereld zou kunnen intrekken. Zijn ouders over berg en vooral door het dal meesleurend in zijn kinderlijk enthousiasme.

En toen viel de blinddoek. Seppe keek een verstilde seconde naar het vervaarlijk blinkende ding met de grote rode strik rond het stuur en liep toen ongegeneerd naar het kleine fietsje, waar ik intussen de hulpwieltjes weer had opgevezen. Terwijl zijn zus het op een krijsen zette, besefte ik dat er een anticlimax in de maak was. Seppe stoof gierend als een gek weg en amuseert zich nu al een winter lang in de garage met rondjes rijden op vier wielen.

Toen ik een paar weken geleden voorbij Karel kwam, had hij zijn gezicht bedekt met een dik pak sneeuw. Van plaatsvervangende schaamte wellicht.