“Ik vind dat een rolstoel niet bij mij past”

SNELLE OPERATIE REDT GLENN VAN VUGT (18) VAN DE VERLAMMING

“Het zag er somber uit”, zegt neurochirurg Ricky Rasschaert. “Toen ik Glenn op 15 augustus onderzocht, had hij geen gevoel en geen kracht meer in de benen. Ik vreesde voor een volledige uitval van de zenuwbanen.” Zes maanden later heeft de jonge motorcrosser de rolstoel en het looprek aan de deur gezet. “Ik wil weer crossen”, zegt hij. “Met minder ben ik niet tevreden.”

Tijdens een motorcrosswedstrijd op het circuit van Balen liep het helemaal fout voor Glenn. “Wat er precies gebeurd is, weet ik niet meer”, vertelt hij. “Een en ander drong pas tot mij door toen ik al in de ziekenwagen lag. Ik voelde pijn in mijn rug en had meteen de reflex om mijn tenen te bewegen. Ik was opgelucht dat het lukte. Het zou dus wel niet zo erg zijn, dacht ik. Maar toen ik in het ziekenhuis aankwam, was het alsof ik geen benen meer had.”

“De zesde borstwervel was door de val helemaal ingezakt”, aldus dokter Rasschaert. “We vreesden voor een volledige dwarslaesie. Dat betekent dat de zenuwbanen die door de ruggenwervel lopen afgeknapt zjin. Omdat we echter geen volledige zekerheid hadden en er bijgevolg nog een beetje hoop was dat we de verlamming van de onderste ledematen konden voorkomen, hebben we meteen geopereerd. Tijd is in dat geval immers cruciaal om te vermijden dat de gebroken wervel bijkomende schade aanbrengt. Als de druk op het ruggenmerg aanhoudt, vermindert bovendien de kans op herstel spectaculair.”

Drie weken later mocht Glenn het UZA in Edegem verlaten, zonder dat er een teken was van enig motorisch herstel. “Het zag er niet zo goed uit”, aldus Rasschaert. “Vandaar dat ik ook zo verrast was toen hij bij de controle in december plots rechtstond en ik hem met een looprek door de gang zag lopen. Dat was verre van wat ik voor mogelijk had gehouden.”

“Toen de dokter mij die bewuste zondagavond de diagnose meedeelde, is er bij mij meteen een soort verzet opgekomen”, zegt Glenn lachend. “Ik wou mij daar niet zomaar bij neerleggen. Ik ben daarom ook zo dankbaar dat hij beslist heeft om meteen te opereren. Van de eerste week na de operatie weet ik vanwege de morfine niet meer zoveel, behalve dat ik opnieuw gevoel kreeg in mijn benen. Het kwam mij voor dat de dokters daar een beetje verwonderd over waren. Dat was voor mij een teken dat het terug goed zou komen. Ik heb meteen aan iedereen die in mijn buurt kwam gezegd dat ik opnieuw zou kunnen stappen. Ik vind immers dat een rolstoel niet bij mij past. Vandaar dat ik de weken daarna, in het revalidatiecentrum, vaak gefrustreerd was omdat het zo traag vorderde. Zodra het enigszins mogelijk was, heb ik mijn rolstoel echter aan de deur gezet. In het begin kwam ik met dat looprek nauwelijks vooruit maar alles liever dan een rolstoel.”

Via Bednet

Intussen stapt Glenn thuis rond zonder krukken. Alleen de trap lukt nog niet zo goed.

“Ik heb op dit ogenblik helemaal geen last meer van mijn rug. Ik voel ook niet dat daar metalen staven en schroeven in zitten. Dagelijks train ik mijn spieren bij de kinesist. Op die manier zal mijn motoriek verbeteren en zal ik na verloop van tijd weer soepeler kunnen stappen. Ik vind het alleen jammer dat het door intensieve trainingsschema onmogelijk is om terug naar school te gaan. Maar daar hebben ze iets fenomenaals op gevonden. Ik volg nu mijn laatste jaar wiskunde-wetenschappen via Bednet. Dankzij cameraatjes en microfoons kan ik thuis op mijn laptop volgen wat de leraars doen. Het is niet hetzelfde als zelf in de klas zitten maar het is een zeer goed alternatief. ’s Avonds ben ik echter pompaf.”

Nieuwe procedure

Glenns ultieme droom is opnieuw kunnen motorcrossen. “Voor minder ga ik niet”, zegt hij. “Als dat uiteindelijk toch niet zou lukken, dan kan ik mezelf tenminste nooit verwijten dat ik het niet geprobeerd heb.”

“Je kan nooit met zekerheid zeggen of een volledig herstel mogelijk is”, zegt Rasschaert. “Maar zolang er evolutie is, is alles mogelijk. Door zijn enorme wil zie ik hem heel ver komen. Wat er met Glenn gebeurd is, is voor mij een pleidooi om dergelijke operaties nooit uit te stellen. De ingreep aan de borstwervels is bijzonder technisch omdat er weinig ruimte is om de schroeven en staven in te brengen om de breuk te zetten. We werken momenteel aan een nieuwe procedure waardoor dergelijke ingrepen minder invasief zullen worden. Wellicht al volgende zomer zal het niet meer nodig zijn om een grote insnijding te maken langs de ruggengraat. Een paar kleine sneetjes zullen volstaan om de schroeven onderhuids in te brengen.”